GRIEKSE ZWERFHONDEN » BLOG EN SUCCESVERHALEN » Blog van Selly onze collega rescuer!

Blog van Selly onze collega rescuer!

Gepubliceerd op 4 november 2018 om 11:51

 

Wednesday, September 26, 2018

Een helse wandeling.

 
Zoals ik al eens eerder in mijn blogjes heb beschreven, handhaaf ik hier een strak ochtendritueel voordat ik mijn koffietje naar binnen giet.
Namelijk met tien hongerige hondjes, eenden, kippen, ganzen en katten is egoisme niet aan de orde.
Eerst het beestenspul, dan mezelf.

Zo loop ik in mijn slaaptenue, afgeknipte joggingbroek, t-shirtje (zonder bh) en flip-flops de tuin in, de blije hondenpups ontwijkend richting de voerbak van de kipjes.
Ik pak het eenzame ei uit het nest, pak het lege yoghurtemmertje uit de voerbak, leg voorzichtig het eitje in het emmertje en wandel richting huis.
Een zachte "Woef!" deed mijn hoofd omdraaien en ik zie Storm, onze oudste en tevens grootste hond bij de deur staan die toegang verschaft naar het bos.
"Och vriendje, wil je even het bos in?" spreek ik hem toe en open voor hem de deur terwijl ik me, hongerig en dorstig richting huis begeef.
Maar een nieuwe "Woef!" deed me stoppen.
Storm stond me bijna vragend aan te kijken bij de geopende deur, met zijn enorme oren recht omhoog.
"Oh, wil je samen wandelen? Vooruit dan maar, maar ik ga niet zo ver vandaag, ik loop nog in mijn pyamaatje...."
Alsof de hond het snapte wat ik allemaal tegen hem bazelde rende hij hard voor me uit, diep het bos in.
De andere 9 honden volgden zijn voorbeeld.

Je moet weten, strak achter ons huis loopt een enorm diep en breed ravijn waar vroeger water door heen stroomde.
Dit ravijn is prachtig begroeid met bomen en struiken.
Perfect voor een lange wandeling, uit de zon, in de koelte van de schaduw.
Het enige nadeel is dat je naar beneden, en later weer omhoog moet.
De diepte is pakweg zo'n 30 meter en op sommige plaatsen zelfs dieper.
Heel goed te doen met wandelschoeisel.
Minder comfortabel met flip-flops.
En laat ik dit laatste nou net dragen.

Druk babbelend tegen de pups wandelde ik, in mijn afgeknipte joggingbroek, t-shirtje (zonder bh), flip-flops en yoghurtemmertje met eitje dieper en dieper het bos in,
En voordat ik het realiseerde, liep ik op de bodem van het ravijn.
"Jahoor, ik ga niet zo ver vandaag.... Lekker bezig, doos. Hier loop je dan in je afgeknipte joggingbroek, t-shirtje (zonder bh), flip-flops en yoghurtemmertje met eitje. Maar goed we afgelegen wonen. Stel je voor dat je iemand van de locale bevolking tegenkomt. Je ziet er dwaas uit met je emmertje en je piekhaar" sprak mijn geweten.

Na een half uurtje wandelen kwam ik bij de helling aan die ons weer naar de bewoonde wereld moest leiden. Ik stopte even, keek naar mijn flip-flops en keek toen langzaam omhoog naar de 35 meter hoge wand. Maar veel keuzes had ik niet en terwijl ik een lange stok uit een struik graaide, begon ik aan de klim. In mijn afgeknipte joggingbroek, t-shirtje (zonder bh), flip-flops en yoghurtemmertje met ei.
En niet te vergeten de 6 pups. Die, onzeker als ze zijn, op de meest ongemakkelijke momenten lekker dicht bij je blijven.
Ik klauterde voorzichtig, op handen en voeten, met het emmertje aan mijn pols naar boven.
Halverwege keek ik over mijn schouder naar beneden en zag rechts van me het diepere deel van het ravijn liggen.
Niet kijken en zeuren, maar doorgaan is mijn motto en zo vervolgde ik mijn klim.
Hier en daar een los liggende steen of pup ontwijkend zette ik mijn flip-flops voorzichting neer en hoopte stilletjes dat de profiel-loze zooltjes mijn gewicht zouden houden.
En dat deden ze dus niet.
Ik verloor zowel de grip als de balans en gleed, achterwaards op mijn kont, terug naar het punt waar ik gestart was.
Op mijn weg terug, probeerde ik nog wanhopig een loshangende wortel van een boom te grijpen, greep mis en maakte een halve buiteling waar een circusartiest jaloers op zou worden.
Halverwege mijn act verdween mijn yoghurtemmertje uit mijn handen en ik zag het ei in slow-motion over mijn hoofd het ravijn in stuiteren.
Niet alleen ik had het ei opgemerkt, maar ook de pups.
Wonderbaarlijk genoeg stuiterde het ei een paar keer en rolde toen heel langzaam over de richel, richting diepte. Een kluwen pups sprong luid blaffend achter het ei aan.
Mijn kreet iets in de trent van: "Hier blijven!!" stierf al voordat het uberhaupt over mijn lippen kwam.
Pups luisteren niet wanneer ze eten zien en het woordje ei herhaald zich wellicht opnieuw en opnieuw in hun brein.
"Ei! Ei! Ei! Ei! Ei!"
Op de richel bleven de zes hondenkleuters toch twijfeld staan en voordat ze zich bedachten begon ik aan de complimentjes op een extreme toonhoogte.
Alles om de aandacht van het ei af te leiden.
Maar er zal altijd die ene pup zijn die lak heeft aan wijsheid.
Die niet luistert op het moment dat hij het wel moet doen en die dus zonder verder nadenken zich in de diepte stort.
"Phylon!! Neeeeeee!" schreeuwde ik vanuit mijn zittende positie.
Maar Phylon verkoos het ei boven mijn zijde en na een snelle 'roets' naar beneden zag ik tien meter dieper alleen nog maar zijn kont met zwiepende staart uit een struik steken.
De eindbestemming van het ei en dus ook van Phylon.

Het is zinloos om af te dalen op mijn flip-flops, wist ik en het enige wat we konden doen was wachten. Wachten tot meneertje het volledige ei had opgegeten en de restanten van de bosgrond had opgelikt.
En dat kon lang duren.
Want honden likken graag en lang aan iets waar ooit eten had gelegen.
Vanuit mijn ongemakkelijke positie keek ik af en toe over de richel.
De vijf andere pups en onze eigen vier honden kwamen er gezellig bij zitten.
Dat dan weer wel.
Die geven niks om een stink outfit, die houden van wie je bent.

Daar zit je dan om acht uur in 's ochtends.
In je afgeknipte joggingbroek, t-shirtje (zonder bh), flip-flops en yoghurtemmertje.

Het moment dat Phylon weer realiseerde dat wij er ook nog waren en besloot dat het tijd was om door te gaan, begon ik ook weer aan de klim.
De pup kwam (uiteraard) zonder enige problemen weer boven en holde me arrogant voorbij richting de top.

Vijftien minuten later zat ik opnieuw op mijn kont, maar deze keer in het zonnetje, met de eier-eter en de zes andere pups diep in slaap aan mijn voeten aan mijn welverdiende koffie.
Er lag een briefje naast de koffiemachine van mijn man: "Be carefull today, I want to grow super old together".
How little does he know.

«   »