GRIEKSE ZWERFHONDEN » BLOG EN SUCCESVERHALEN » Djax, onze kleine kwispelende vriend!

Djax, onze kleine kwispelende vriend!

Gepubliceerd op 27 februari 2019 om 00:54

16 februari 2019

Wat een spannende dag. Na alle goede hulp van Pauline en de begeleiding van de stichting zwerfhonden Monemvasia was het onze dag. Je kwam onder de naam Ebbe in stijl onze kant op. De kinderen hadden al zo naar jou uitgekeken. We besloten je Djax te noemen.
Djax moest het zijn. Een eigenwijze blik op de foto. Maar mannetje toch,.. we moesten wel even stil blijven staan bij wat jij allemaal al had meegemaakt. Zo klein en zo teleurgesteld door die tweevoeters allemaal. Het zou zomaar zo kunnen zijn dat je ons daarom niet zo leuk zou vinden.
Daar stonden we dan te wachten op onze Djax. Twee grote bakken werden door een lieve dame naar binnen gereden. Dat moesten onze hondjes zijn. Met gepaste afstand liepen we met de bakken mee. Ach lieve schatjes toch. Moe helemaal van alle indrukken en die reis in het vliegtuig. Maar waar was jij lieve Djax?
Ineens zagen wij het. Er was nog een guitig handtasje mee. 1e klas in het vliegtuig. Lekker bij de mensen gezeten. Je had je lief gedragen. Lekker geslapen. Twee grote liefhebbende ogen keken ons aan. Langzaam mochten wij jou uit de tas halen. We dachten goed voorbereid te zijn maar riempje te groot (want wat een hummeltje was je), eten vergeten. Maar gelukkig hadden de dames van Monemvasia aan alles gedacht.
Ingesteld op veel ellende in de auto keerden wij terug vanuit Eindhoven. Geen probleem vond jij. Je viel rustig op schoot in slaap. De eerste nacht was je wat onwennig. Je was al snel gewend aan die tweevoeters om je heen en besloot dat we dan ook maar bij elkaar moesten blijven. Je vond het lastig heh kleine vent. Als je al jouw gedachten toch eens kon vertellen. Je zou ons zeggen dat je je broertjes zo mist en je mama niet meer zag. Alleen zijn zo in de nacht was dus geen optie.
Jouw bench hebben wij op de slaapkamer gezet. Dat was goed. Even piepen maar je viel om van de slaap. De volgende dag deed ik mijn ogen open. De kleine kwispelende vriend was er nog en aan zijn koppie te zien wilde hij mee naar buiten. Een bijzonder, dapper klein mannetje. Daar ging hij zomaar mee naar buiten aan de riem. Liever bleef je binnen want daar was je nu gewend. Maar als ik meega is het wel ok.
Je kwispelt en doet vrolijk mee met alles. Je herkent de kindjes al en blijft dicht bij ons. Je ben er pas een weekje maar het lijkt alsof je er altijd al was. Je bent slim en prachtig mooi. Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die dat niet hebben kunnen waarderen. En wat mooi dat jij ons de kans geeft om te laten zien dat er mensen zijn die dit beter kunnen.
Je stort je niet meer op de voerbak zoals de eerste twee dagen. Tjonge wat had jij een trek. Toch was je direct al heel sociaal. Jij verlegt de grenzen zelf en laat ons merken dat je aan nieuwe dingen toe bent. Vandaag hebben we gewandeld. Niet zomaar aan de riem. Nee zomaar los in het bos. Voor de gelegenheid samen met een andere hondenvriend. Een week en niemand gelooft het. Je bent super aanhankelijk en luistert ook heel goed. Zit, mandje en hier gaan al prima. Nu nog leren blijven zitten als het vrouwtje dat vraagt 😉 Maar kleine vent een beetje eigenwijs mag ook wel.
We zijn de dames van Monemvasia heel dankbaar voor de goede begeleiding en service en wij zijn heel dankbaar voor jou lieve Djax.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.